Arif Sağ Kimdir?

1960’ların İstanbul’u. Büyük salonlarda, radyolarda hep Batı müziği rüzgârları esiyor. 

Plak stüdyolarının kapısında ise yazılı olmayan sessiz bir kural var. 

Bağlama çalınacaksa çalınır, iş görülür ama o enstrümanın adı pek yüksek sesle anılmaz.

"Köylü çalgısı" derler o zamanlar. Burun kıvırırlar.

O stüdyoların bir köşesinde, Erzincan’ın Dallıca köyünden kopup gelmiş bir delikanlı oturuyor. Öyle çok konuşmayı sevmiyor. Elinde dut ağacından yapılma bir saz. Stüdyoya giriyor; dönemin en meşhur pop, arabesk, sanat müziği plaklarının arkasındaki o vurucu melodileri çalıyor.

Sonra...

Akşam olunca sazını kılıfına koyup sessizce çıkıyor. Binlerce kasetin, plağın kapağında herkesin büyük büyük isimleri yazıyor. Onun ismi yok. Plaklarda sadece tezenesinin izi var. Görünmez bir işçi gibi.

Yani şimdi düşününce insanın ağırına gidiyor. O yıllarda büyükşehirde sırf dışlanmamak için, saz çaldığını komşusundan bile saklayan, utanıp duvarından sazını indiren koca bir nesil var bu ülkede.

İşte o delikanlı, o utanmayı bu topraklardan söküp attı.

Sazı o hor görülen arka odalardan, stüdyo köşelerinden aldı. Senfoni orkestralarının karşısına dikti. 

Takım elbisesini giydi, konservatuvarın baş köşesine oturdu.

Bir parça dut ağacına, ait olduğu asaleti ve itibarı kendi elleriyle geri verdi.

Arif Sağ.

Köküne sahip çıkmayan dal, rüzgarda her zaman savrulur.

Bazı ulu çınarlar ise o rüzgarlara sadece tezenesiyle kafa tutar.