FERASET -2

Bir film izledim. Karmaşanın içerisinde adaya yerleşmiş bir yaşlı yazarın boşanma aşamasında olan komşusuyla ve çocuklarıyla kurduğu diyalog üzerine senaryo akıp gitti. Halbuki ben konulu filmleri izleme serisini bitirdiğim için ve konulu filmler yılda bir iki tane olduğu için pek izlenecek film bulamam ve onun için saçma dizilere filmlere öyle uzunca zaman ayıramam. Niyetim elimdeki ‘Anadolu’nun Fethi’ kitabını bitirmekti. Dedim televizyona bir bakayım. Açtığım tv de ilk karşıma bu film çıktı. Tekerlekli sandalyedeki bu yaşlı ve senaryoda yazar sıfatlı adamın hayatını anlatıyordu. İzlerken kendimi unuttum. Kumanda elimde kaldı , diğer elimde kitap. Film bitene kadar kıpraşmadım. Adanın büyüsü ince çizgi gibi. Biz kitaptan ‘Anadolu’nun Fethi’ni okurken onlarda gönüllerin fethini filme estetik ve ruh katarak yansıtmışlar. 

Anadolu ferasetini şu ana kadar filme konu edip çeken olmuş mu pek sanmam. İran filmleri bu konuda iyi.

Yetmişli, seksenli, doksanlı yıllar dünya teknoloji, bilim üzere ilerlerken kendine has standartlarını oluşturmuştu. Adaptör her yerde aynı ölçülerde prize girer, çıkardı. Ampuller; volt, amper, şekil olarak aynı idi. Teknolojik aletlerin giriş çıkışları sabit ve değişmezdi. Ama bu çağ öyle mi? Öyle akıl almaz icatlar var ki bir yemek çatalını bahçeyi deşmek için bir dişli kürek olarak canlandırabilir olarak düşündürebilir. Standartların kaybolduğu yerde kişi kendi standardını oluşturmak mecburiyetinde kalıyor. Bu da birçok uğraş demek. Özgünlük, diyorlar buna.

Düşmanı yok etmenin, etkisiz kılmanın; karşında cephe alarak, düelloya davet ederek olduğunu çok eskiden beri bilirdim. Yakın zamanda bildiğim bir özellik beni etkiledi. Düşmanı sadece karşına alıp cephe olmayla yok edebilmenin başka bir yolu da ona sahte dostluk gösterip yakına çekip, beraber güzel vakit geçirip sonra tüm sırlarına ortak olmakla ortadan kaldırılabileceği gerçeği. İnanılmaz bir şey. Ama bu bana göre değil. Öyle insanlar da var, biliyorum. Siz de bilin.

İnsanın verileşmesi yakın çeyrek yüzyılda ne kadar tehlikeli bir şey bilemezseniz. Kurumların tanrılaştırıldığı ve kendisine tabi kölelerini verilere indirgediği ve seni sadece sayısal nitelikli rakamların kümesi içinde sayma sayısı, doğal sayı, tam sayı, kesirli, bazen de karmaşık (kompleks) olarak gördüğü bir dünya hayal edin bakalım. Ya da hayal etmeyin. Zaten içinde yaşıyoruz. Neydi senin kimlik numaran? (“2364890...”) Bey, nasılsınız? Bugün senin için ne yapabilirim?) 

Seni tanımıyor. Tüm ifadeler yüzeysel ve kalıplaşmış. Dağdan yukarı vurmanın zamanı gelmedi mi?

Kaç zamandır içime bir dert olarak oturdu. Rüya görmelerimin sıklaşmasını hayra yorduğumu fakat rüyaları hatırlamakta sıkıntı çektiğimi fark ettim. Eğer rüyalar yaşayan için bir mesaj ise hatırlanılmaması kişinin kaybı, sanırım. Ama, rüyaya göre de amel olmaz. Fakat bazı rüyalar vardır ki, unutulmasa iyi olur. Belkide birçok keşfin ve icadın ortaya çıkması ya da yaptığın birçok hatanın rüyada sana gösterilip kendine çeki düzen verilmesinin istenmesi... Bu kadar deneyci ve nedensellik yaygarası kopartmaya ne gerek var, bilemedim. Eğer doğruysa ki bilemem, o zaman ‘başa düşen elma’ bir deney değildi. Ya da uykuda iken çözdüğün matematik problemi ne kadar kontrollü bir araştırmanın parçası olabilir?

Bir ışık gibi tüm karanlığı aydınlatan bir ivme geldi, cüsseme. Okul çıkış vaktinde merdivenden inen ilkokul çocuklarını izlerken ve aralarındaki konuşmaları, şakalaşmaları konuşmaları takip ederken bir anda irademin dışında gökyüzüne başımı kaldırdım. Dünyanın hava tabakasını ortadan kaldırmış olarak hayal edip tüm evrene dışarıdan bakar durumda kendimi buldum. Uzay boşluğuna baktığım esnada onca büyük dev varlıkların, cisimlerin, gezegenlerin, yıldızların galaksilerin içinde bu çocukların ruhi varlıklarını yan yana koyup düşünmeye başladığımda bir hiçlik denizinde yüzdüğümü ve ebedi olmayan tarlada bulunduğumu fark ettim. Ve tekrar dünyaya döndüm. Varlığım, yine merdivenden inen seyrelmiş tek tük çocuklara takılı kalıp afallamıştı. Kimse kalmayacak şekilde öylece bekledim...

Nasıl, gidiyor işler? Eğlenebiliyor muyuz, foncu kardeşlerim(?)