ÖLMÜŞ ADAMIN MEZARINDA

Bütün hikâye yaşarken ne yaşadığını bilmeden başladı. Düşmüş olduğu bu boşlukta hareket alanının darlığından şikayetçi değil. Gerçekte hiç böyle biteceğini aklına çoğu kez getirmemişti. Ansızın gelişen bir vaka ile şimdi sen buradasın. Kendine söylediğin yalanları çoğu kez başkalarına söylemenden kaynaklanan bir ruh çıkmazının içindesin. Burada yalan yok, riya yok ve toprağın üstündekiler, mümin olduğuna şahitlik ederek bu mini kutu gibi alana toprakla yüz göz ettiler, seni. Aslında dünya hayatında her şey zahire göre yürümüş olduğuna göre seni tanıyanlar bilir. Dini bir bütün ve birçok ağlayanı geride bırakmış olarak kalabalık bir cemaat ile düşürdün tenini, toprağa. Herkes inandığına, kul olduğuna, küçük tefek hataların olsa da ekseriyette gönüllere od düşüren, bakınca Allah’ı hatırlatan bir dost göründüğüne şahit oldu, yaşarken. Son ana kadar iyi anıldın. Hakikaten öyleydin. Ama büyük bir özgüvenle kesin cennetlik olduğuna ve yapılması gereken tüm dinin gerekli vecibelerini yaptığına öyle kendini kaptırmışsın ki kendini, bilemedin. Bilemedin yerin altındaki dünyanın yerin üstünde olanının üstünde olduğunu. Ve de şu gerçeği de ifade etmekte gerekti. Tam anlamıyla sen kendin bu sıkışık yerde tam kendin olabildin, ne olduğunu iyi anladın. Riya (iki yüzlülük) yok, kandırma yok, gösteriş yok, fesat yok, kötü söz yok, tehir yok. Hakikat var ve neyle karşılaşabileceğini bilemiyorsun. İyi misin, kötü müsün? Bakılacak…. 

Yaptığın iyilikler, ibadetler, dostlarının, akrabalarının dillerine düştü. Anlatılıp örnek bir insan olduğun özendirildi. Yeni yetişen çocuklara örnek olarak gösterildin. İmtihan büyük, imtihan ağır! Zahiri gözler, bel ki değil ama batini bakan kalpler seni şu an görecek, kabirde, ne yaşadıklarını daha iyi bilebilecek?

Hesap verme zamanı… Gençliğinde Gazali’nin ölümle ilgili okumuş olduğun pasajlardan başına gelecek veya gelebilecek çoğu bölümleri hatırlamıyorsun, şu an. Öyle dalmışsın ki dünyaya, ölümü kendine yakıştıramadın. Ama buradasın ve öldün. Yedi günlük bir yas, seven ve sevmeyenlerinle ardına bıraktığın bir dünya. Soğuk bedenine sarılı bir kefen. Daracık bir boşlukta üçgen oluşturan feçanların toprak ile bütünleşmesinin yanında çürümeye terkedilmiş vücut ve sana göre hala asil görünen ama hesap vermeye gelince tel tel döküleceği endişesini yaşayan ruhunla buradasın. 

Öyle bir umut ki hep, “daha sonra” diye diye bir türlü bitmeyen emellerin, sürgün yaşantıların, bazen varlığa boğulmuş yanın, arzuların, isteklerin toprağın ateşiyle eridi. İsteklerinin kölesi olarak yaşarken kendini kaybettin, kendince, hayattayken. Ama yine de toplum bunu bilemedi. Kölesi oldun, dünyanın. Bir türlü sonu gelmeyen “şunu yapayım, daha zaman var, biraz daha, biraz sonra…” ve ölümle gelen bitiş. Bunun yanında kulluğa adanan hayatının olduğunu düşünmen. Bunun için sağlam bir irade koyman ve buna inanman. Ölünce anlarsın kimin iyi kimin kötü olduğunu, neyi ne için yaptığını. Yaşarken pek anlamadın. Akıbetinin ne olacağını bilememen endişe verici duruyor şu an. Bana sorarsan bir mümin olarak elinden geleni yaptın. 

Hesap vereceğin zaman; olayları kendin bizzat yaşamana rağmen ne tür sürprizlerle karşılaşabileceğini hala bilemiyorsun. Rabbinle yüz yüze ve Münker ve Nekir meleklerine hesap vermenin arifesinde... Ne yaşadığını ölünce ancak anlayacaksın ve anlamaya başladın, sanırım. Acı olan gerçek, bu!

Halbuki ölmek istemedin. İyiysen ecelini erteleyip iyiliğini arttırabilirdin. Bu senin için daha hayırlı olurdu. Eğer kötü isen, ecelinin ertelenip kötülüğünden vazgeçmen yine senin için daha iyi olurdu. Ansızın geldi.

Kendine yaşarken onca dokunan zarardan dolayı hayatını kaybetmeyi istememiştin. “Rabbim, yaşamak bana daha hayırlı olduğu müddetçe beni yaşat; ölümüm bana daha hayırlı olduğu zaman ruhumu al.” diye duaların oldu. Buna rağmen öldün. Hem yaşayıp daha çok iyilik işleme, yapma derdindeydin. Ama öldün. Amelin kesildi. 

Mümin olarak dünyada yaşarken hayırdan başka bir şeyini arttırmadığını düşündün. Bunun için ölümden sakındın kendini. Yaşayıp daha çok amel defterini sevaplarla doldurmak istedin, ölmeden önce. Ama istemek başka, yapmak başka birşey.

Çünkü bilirsin ahiret gününün haşrı korkunç ve şiddetlidir. Ömrün uzun olması mutluluktur ve bir fırsattır. Sonra anladın ve hep anlayışlı idin. Cennet ehli isen kalmanda bir sakınca yoktu ve bu senin için daha hayırlı olurdu, eğer cehennem ehli isen ki bir ihtimal olabilir; niye ölmek isteyesin ki. Çünkü başına ne geleceğini yaşarken bilemezsin. Ama yaşamak kendini toparlamak için bir nimet ve bunun için yaşamak kadar insana dokunan bir his yok. Yaşamak güzeldi ama öldün. Ameline çok güvendin, yaşarken. Sanki cennette uçmağa kalkan bir ruh haliyle varacağına, ereceğine güvendin. “Bu işi bitirdim”, düşündün, ahmakça. Halbuki iş, daha yeni başladı.

Şişt, foncular! Boynukalın'ın hepinize selamı var